راز لبخندها و اشکها: هرکدام داستانی دارند:
جالب است بدانید که در عصبشناسی، خاطرات مرتبط با اشک (بهویژه اشکهای عاطفی) به دلیل ترشح هورمونهای استرس مثل کورتیزول، ماندگاری بیشتری در حافظه دارند. در مقابل، لبخند (حتی اجباری) باعث ترشح دوپامین میشود و قشر پیشپیشانی را فعال میکند. این یعنی هر دو واکنش، مسیرهای مغزی متفاوتی را برای ذخیرهسازی داستانها به کار میگیرند. سؤال بهجامانده: چرا بعضی لبخندها را بیشتر از اشکها به خاطر میسپاریم؟
راهکار:
این جمله نگاه ما را به احساسات دیگران عمیقتر میکند. بهجای تفسیر سریع لبخند یا اشک، میتوانیم از خود بپرسیم: «داستان پشت این واکنش چیست؟» همین سادهترین تغییر نگاه، همدلی را چند برابر میکند.