راز دل نگفته

شعر عاشقانه غمگین؛ نامه‌ای که هرگز به معشوق نرسید:

عشق یک‌طرفه در مغز، مدار پاداش را شدیدتر از عشق دوسویه فعال می‌کند؛ چون ابهام و توجهِ نامنظم، قوی‌ترین نوع تقویتِ متناوب است و فرد را به چرخه‌ی انتظار معتاد می‌کند. در ادبیات فارسی نیز «صبا» فقط باد نبود؛ پیک بی‌جسمی بود که فاصله‌ی بین دل و دلدار را حمل می‌کرد. اگر پیام می‌رسید، آیا عشق همچنان از جنس حسرت باقی می‌ماند؟

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویه‌ی «پیام‌های ناتمام» خواند: گاهی عشق در نرسیدن یا ناگفته ماندن جان می‌گیرد، نه در پاسخ. اگر بخواهی آن را ادامه بدهی، از زبان همان برقی بنویس که پیام را سوزاند و حالا دارد نجوای ناتمام را با خود حمل می‌کند.