خوبی زیاد دل نمیبره، دل میزنه!:
این جمله دقیقاً به یه پدیده روانشناختی به اسم «قانون کاهش حساسیت» اشاره داره: وقتی یه محرک مثبت (مثل محبت) بهطور مداوم و بیکیفیت تکرار بشه، گیرندههای عصبی دیگه واکنش نشون نمیدن. جالب اینجاست که در نوروساینس، دوپامین نه برای «لذت بردن» که برای «پیشبینی پاداش» ترشح میشه. خوبی زیاد، پیشبینی رو میمیرونه و دلزدگی میاره. سوال: به نظرتون مرز بین «مهربانی هوشمندانه» و «خوبی سادهلوحانه» کجاست؟
راهکار:
این جمله رو میشه بهعنوان یه تئوری جذاب در روانشناسی جذب بررسی کرد: «اثر تضاد» میگه آدمها وقتی با خوبی بیحد مواجه میشن، ارزشش رو نمیبینن. پیشنهاد: یه پست بذار با مثالهای روزمره از این پدیده، مثلاً چرا بعضی آدمهای «همیشه مهربون» نادیده گرفته میشن.