سکوت مدعیان آزادی در برابر نسلکشی غزه:
دلیل علمی این سکوت، پدیده «فاصله روانی» است. مطالعات نشان میدهد مغز انسان نسبت به رنجهای دوردست، ترشح اکسیتوسین کمتری دارد و همدلیاش به طور میانگین ۶۰٪ افت میکند. به این میگویند «جنایتهای جغرافیازده»: همان جنایت، اگر در همسایگی رخ دهد، خشم عمومی را برمیانگیزد، اما در غزه میشود «منطقه خاکستری اخلاقی». حال سؤال: مرز بین فاصله روانی و بیعدالتی انتخابی کجاست؟
راهکار:
این سکوت، بازتاب پدیدهای روانشناختی به نام «همدلی گزینشی» است: انسانها معمولاً رنجهای نزدیکتر یا رسانهایشده را بیشتر از فاجعههای دوردست احساس میکنند. یک آزمایش معروف نشان داد که شرکتکنندگان برای یک کودک نیازمند در عکس، بسیار بیشتر از دهها کودک در آمار کمک مالی کردند. شاید این تناقض، همان شکافی است که مدعیان آزادی در آن سقوط میکنند.