راحت بودن در تنهایی

لذت تنهایی بعد از کشف نقاب آدم‌ها:

تحقیقات اروینگ گافمن نشان می‌دهد زندگی اجتماعی یک «اجرای صحنه‌ای» است؛ هر کس در جمع نقاب جلو صحنه می‌پوشد و فقط در پشت‌صحنه خودِ واقعی‌اش را نشان می‌دهد. این فقط بدبینی نیست؛ مغز ما برای پذیرفته شدن در گروه، ناخودآگاه رفتار را مطابق انتظار دیگران تنظیم می‌کند. پس تنهایی یعنی تعطیلی اجرا، نه فقدان ارتباط.

راهکار:

می‌توان این حس را این‌طور بازنویسی کرد: «تنهایی دلچسب می‌شود وقتی از تئاتر آدم‌ها بیرون می‌آیی و بازیگر خودت می‌شوی.»