شعر عاشقانه راحم تبریزی: خیال معشوق از دل نمی‌رود:
مغز برای خیال و ادراک واقعی تا حد زیادی یک شبکه عصبی مشترک را فعال می‌کند؛ پس دل می‌تواند خیال معشوق را مثل یک همراه واقعی تجربه کند. در سنت عاشقانه فارسی، خیال گاه از خود معشوق قوی‌تر است، چون خیال را نمی‌توان ترک کرد؛ او در نبودن، حاضرتر است. آیا خیال، معشوق را ماندگارتر می‌کند یا عاشق را تنهاتر؟
راهکار:
خیال معشوق گاهی نه یک مهمان مزاحم، که بخشی از معماری دل است؛ بیرون کردنش مثل حذف یک اتاق از خانه است، دیوار فرو می‌ریزد. می‌توان این وضعیت را به یک بازی زبانی تبدیل کرد: خیال را سوم‌شخص خطاب کن و از او بپرس چه چیزی از تو کم دارد. این فاصله، هم شعر را عمیق‌تر می‌کند و هم درد را قابل‌تحمل‌تر.