تمام راهها به تو ختم میشوند؛ حتی راههای فراموشی:
بر اساس نظریه فرایند کنایهای وگنر، تلاش برای سرکوب یک فکر دقیقاً همان فکر را فعالتر میکند. مغز با گشتزنی برای یافتن نشانههای فکر ممنوعه، خودش مدام آن را بازتولید میکند. به همین دلیل جادههای فراموشی اغلب به مقصد خاطره ختم میشوند. آیا تا به حال شده تلاش برای نخندیدن در یک موقعیت جدی، باعث خنده غیرقابل کنترل شما شود؟
راهکار:
پارادوکس تلاش برای فراموشی: هر قدمی که برای دور شدن از خاطرهای برمیداری، ناخواسته فاصلهات را با آن کمتر میکنی. چون ذهن برای پرهیز از چیزی، ابتدا باید آن را به یاد بیاورد. شاید راه رهایی، توقف در جاده و روبهرو شدن با مقصد باشد.