چرا زمان درد را درمان نمیکند؟ دیدگاه ایتاچی اوچیها:
برخلاف تصور عموم، مغز انسان زخمهای عاطفی را مانند زخمهای فیزیکی ترمیم نمیکند، بلکه مسیرهای عصبی جدیدی میسازد تا سیگنال درد را مدیریت کند. این پدیده «نوروپلاستیسیتی» مشابه همان فرایندی است که به نوازندگان پیانو اجازه میدهد با انگشتان قطع شده باز هم حس نواختن داشته باشند. پژوهشها نشان میدهد افراد پس از ضربههای روحی شدید، اغلب دچار «رشد پس از سانحه» میشوند، یعنی ظرفیت تحمل و معنا یافتن در رنج را به مرور کسب میکنند، نه فراموشی. به قول ایتاچی، این یادگیری با درد زیستن است. آیا این انطباق نوعی درمان محسوب میشود یا فقط بقا؟
راهکار:
در رواندرمانی، رویکرد «پذیرش و تعهد» (ACT) بر این اصل استوار است که به جای حذف درد، ظرفیت تجربهی آن را افزایش دهیم. تمرین ذهنآگاهی به شما کمک میکند درد را بدون قضاوت مشاهده کنید و فضایی برای معنا یافتن از آن ایجاد نمایید.