صدایم کن راگنار؛ روایت تنهایی عمیق در میان آدم‌ها:
در روان‌شناسی شهری، «تنهایی در جمع» از شناخته‌شده‌ترین پارادوکس‌های مدرنیته است: هرچه تراکم انسانی بیشتر شود، مغز برای محافظت از خود، پیوندها را سطحی‌تر پردازش می‌کند. پژوهشگران UCLA نشان داده‌اند مغز انسان تنهایی را مانند درد فیزیکی در قشر کمربندی قدامی ثبت می‌کند؛ یعنی برای مغز، دیده‌نشدن همان‌قدر واقعی است که زخمی‌شدن. این همان نقطه‌ای است که افسانه‌ی راگنار را روان‌شناختی می‌کند: قهرمانی که میان ارتش خودش تنهاست.
راهکار:
تنهایی در جمع، نشانه‌ی گرسنگی مغز برای پیوند عمیق است؛ شلوغی مثل نویز، آدم‌ها را نزدیک اما دلبستگی را دور می‌کند. صدا زدن راگنار شاید فریادی برای پیدا کردن شاهدِ تاریکی‌هاست، نه فقط همراهِ لحظه‌های شاد.