رها کردن عشق واقعی نبود؛ نگه داشتنش سختتر است:
در روانشناسی، «هزینه غرقشده» باعث میشود ادامه دادن به رابطهای ناموجود منطقیتر از رهاکردن به نظر برسد؛ ذهن از دست دادن سرمایهای که هرگز وجود نداشته را مثل درد واقعی پردازش میکند. همین است که نگهداشتن توهم گاهی سنگینتر از سوگ واقعیت میشود.
راهکار:
نگهداشتن چیزی که واقعی نبود، وفاداری نیست؛ تعلیقِ درد است. رها کردن یعنی پایان دادن به انتظار برای نسخهای از رابطه که هرگز نبوده؛ نه انکار خاطرات، بلکه پس گرفتن انرژی از آیندهای خیالی.