آرامش از رها کردن آدم بلاتکلیف به دست میاد:
در روانشناسی به این «تحمل ابهام» میگن؛ مغز ما انتظارِ پاداشِ نامطمئن رو بیشتر از پاداشِ قطعی دوست داره، برای همین رابطه با آدم بلاتکلیف مثل دستگاه اسلات اعتیادآور میشه. رها کردن یعنی قطع کردن این چرخهٔ دوپامینیِ «شاید»؛ آمار هم میگه بعد از قطع رابطهٔ مبهم، سطح کورتیزول تا دو هفته پایین میاد و حس آرامش واقعی شروع میشه. سؤال: کدوم «شاید» هنوز داره انرژیِ امروزت رو میخوره؟
راهکار:
تقابل اصلی اینجا بین «آدم درست» و «آدم بلاتکلیف» نیست؛ تقابل بین «امید واهی» و «آرامش واقعی» است. رها کردن یعنی نخوندن پیامهای بیپایانِ «شاید» و پسگرفتنِ حق انتخابِ خودت.