رابطه عاطفی پرتنش

دوست داشتن کسی که اعصاب‌تان را خرد می‌کند:

پدیده «تقویت متناوب» را در روانشناسی می‌گویند: وقتی کسی گاهی محبت می‌کند و گاهی بی‌اعصابی، مغز مثل ماشین بخت‌آزمایی دوپامین ترشح می‌کند؛ دقیقاً همان مکانیزم اعتیاد به قمار. عشقِ پرتنش، نه عشق، بلکه اعتیاد به پیش‌بینی‌ناپذیری است؛ بدن شما در انتظارِ «جایزه» بعدی، داد و بیداد را هم بخشی از بازی می‌داند. آیا این یعنی عاشقِ خودِ فرد هستید یا عاشقِ موج‌های دوپامین؟

راهکار:

شاید این «دوست داشتن» در واقع وابستگی به هیجان‌های شدید باشد؛ عشق سالم معمولاً آرامش می‌آورد، نه آشوب. اگر این الگو برایتان آشناست، ببینید جذب چه چیز او می‌شوید: خودِ آدم یا همان احساسِ روی‌اعصاب بودن؟