پذیرش نقص های آدم ها

چرا در آدم‌ها دنبال چیزی که ندارند نگردیم؟:

ذهن ما وقتی کسی را می‌بیند، نبودِ اطلاعات را با خواسته‌های خودش پر می‌کند؛ به این «توهم مثبت» می‌گویند. در آزمایش‌ها، آدم‌ها از ویژگی‌های نادیده، تصویری می‌سازند که بیشتر به خودِ ایده‌آلشان شبیه است تا واقعیت. یعنی نگاه ما بیش از آنکه به دیگری باشد، آیینه‌ای از نیازهای خودمان است. چقدر از آدم‌هایی که می‌بینیم، ساختهٔ ذهن خودمان است؟

راهکار:

این جمله را می‌شود برعکس هم خواند: هر کسی دارد همان چیزی را که هست، نه چیزی را که ما دوست داریم باشد. به جای جست‌وجوی نبودها، شاید دیدنِ بودن‌ها خودش آرامش است.