نیت خوب کافی نیست؛ آسیب ناخواسته در رابطه:
پارادوکس نیت خوب: هرچه بیشتر گفته شود «قصدم بد نبود»، فرد آسیب‌دیده ممکن است بیشتر حس کند اثرش دیده نشده؛ روانشناسی ارتباط این را فاصلهٔ «نیت» و «اثر» می‌نامد. عذرخواهی مؤثر معمولاً با اعتراف به اثر شروع می‌شود، نه با دفاع از نیت. کدام جمله هم نیت را رد نمی‌کند و هم اثر را می‌بیند؟
راهکار:
این جمله دعوای «نیت» و «اثر» است: نیت در ذهن گوینده می‌ماند، اما اثر روی تجربهٔ شنونده جا می‌گذارد. آسیب همیشه با قصد بد شروع نمی‌شود؛ گاهی با بی‌خبری از مرزها شروع می‌شود. مسئولیت‌پذیری یعنی دیدن همین فاصله: «قصد بدی نداشتم» می‌تواند آغاز گفت‌وگو باشد، نه نقطهٔ پایان آن.