حق با توست…
سرطان، نحس نیست.
نامهات را خواندم،
و حالا میتوانم بنویسم:
شاید سرطان
نهایتِ تسکینبخشِ افکارِ من باشد،
اما هرگز نحس نیست.
درست است…
من و او
روزی این رقص را به پایان خواهیم رساند.
اگر حالا دستانم میلرزد،
از درد است،
نه از غم.
از او ناراحت نیستم…
فقط
کاش تعداد محدودی نفس
برایم باقی بماند؛
زیرا
به هر بهانهای،
گاهی
نیاز به نوشتن دارم.️
سرطان، نحس نیست.
نامهات را خواندم،
و حالا میتوانم بنویسم:
شاید سرطان
نهایتِ تسکینبخشِ افکارِ من باشد،
اما هرگز نحس نیست.
درست است…
من و او
روزی این رقص را به پایان خواهیم رساند.
اگر حالا دستانم میلرزد،
از درد است،
نه از غم.
از او ناراحت نیستم…
فقط
کاش تعداد محدودی نفس
برایم باقی بماند؛
زیرا
به هر بهانهای،
گاهی
نیاز به نوشتن دارم.️
4.1
فلسفی روانشناسی پذیرش بیماری ارزش نفسهای باقیمانده سرطان و نوشتن تسکین در نوشتن آیا میدانستید تحقیقات نشان داده که نوشتن احساسی (...