پذیرفتن نقص‌ها

دوست داشتن با عیب‌ها؛ عشق بی‌قید و شرط:

در روان‌شناسی اجتماعی پدیده‌ای به نام «اثر لغزش» داریم: افراد توانمند وقتی یک نقص کوچک نشان می‌دهند جذاب‌تر به نظر می‌رسند، اما این فقط برای کسانی جواب می‌دهد که از پایه شایسته‌اند. این جمله معیار سنجش اصالت رابطه را بالا می‌برد: عشق نه از سر ترحم، بلکه با دیدن کامل دیگری. آیا عشق بی‌قید و شرط واقعاً بدون مرز است؟

راهکار:

این جمله در واقع یک آزمون اصالت است: خواستنِ عشق بدون شرط، ناخودآگاه به دنبال امنیت روانی‌ای است که در آن نیازی به بازی نقش نباشد. از نگاه روان‌شناسی، این به مفهوم «توجه مثبت نامشروط» کارل راجرز نزدیک است؛ یعنی فرد زمانی رشد می‌کند که بدون قضاوت پذیرفته شود، نه فقط وقتی «خوب» است.