پسرها گریه نمی کنند

پسر بودن و اشک‌های بی‌صدا؛ درد پنهان مردانه:

تا پیش از بلوغ، پسرها و دخترها تقریباً به یک اندازه گریه می‌کنند؛ اما از حدود پنج‌سالگی، پسرها یاد می‌گیرند اشک را با خشم یا سکوت عوض کنند. نتیجه در بزرگسالی «آلکسی‌تایمیا» است؛ ناتوانی از نام‌گذاری و بیان هیجان‌ها. مردانی که گریه را قورت می‌دهند، دو برابر بیشتر با فشار خون و حملات قلبی روبه‌رو می‌شوند. جالب اینجاست در روم باستان، اشک سربازان نشانه شرافت بود، نه ضعف.

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویه «زخم نقش مردانه» هم خواند؛ روایتی که در آن اشکِ بی‌صدا نه ضعف، بلکه زبان خاموش کسی است که یاد نگرفته اسم احساسش را بگذارد.