پسر جای پدر

جای خالی پدر و نقش پسر به جای او:

در روانشناسی، «والد‌انگاری» یا parentification یعنی کودک جای والد را می‌گیرد. این پدیده گاه منبع قدرت عاطفی است و گاه بار سنگین ناخودآگاه. جالب است که در فرهنگ ایرانی، «پسر جای پدر» نه فقط یک وظیفه که نماد تداوم هویت خانواده است. آیا این جابه‌جایی نقش، رهایی می‌دهد یا اسارت؟

راهکار:

این متن به‌خوبی بار روانیِ نقش‌پذیری فرزند را نشان می‌دهد. در روانشناسی به این پدیده «والد‌انگاری» می‌گویند: وقتی فرزند ناچار می‌شود جای خالی والد را پر کند. شاید بتوان این حس را به‌جای غم، به نشانه‌ای از بلوغ زودهنگام و مسئولیت‌پذیری تعبیر کرد. آیا این تجربه در نهایت باعث رشد یا سرکوب می‌شود؟