بردپیت بودن فایده نداره؛ اون در پیت دوست داشت:
در پژوهشهای جذابیت، تقارن چهره و فکِ پهن معمولاً نشانه ژنتیک قوی خوانده میشود، اما مدار پاداش مغز برای برخی افراد با سیگنالهای بیثباتی و دردسر بیشتر فعال میشود تا امنیت. به این پدیده «جذابیت هیجانی ناایمن» میگویند؛ یعنی مغز عشق را با نوسان دوپامین اشتباه میگیرد. حالا سؤال تاو: اگر امنیت خستهکننده است، چرا بعد از دلشکستگی همه دنبال آدمِ مطمئن میگردند؟
راهکار:
از منظر روانشناسی جذابیت، دقیقاً وقتی کسی شبیه «انتخاب مطمئن» به نظر میرسد، مغز دیگری ممکن است هیجانِ ناهماهنگی و پیشبینیناپذیری را با عشق اشتباه بگیرد؛ تو در رقابت با یک حس بودی، نه یک شخص.