پسر بی‌احساس

پسر بی‌احساسی که بغلت می‌کند و گریه می‌کند:

این دوگانگی رفتاری ریشه در «جداسازی عاطفی» (emotional detachment) دارد؛ مکانیزمی که مغز برای محافظت از خود در برابر درد ایجاد می‌کند. جالب است که گریه کردن همیشه نشانه عشق نیست، بلکه می‌تواند واکنش به تعارض درونی باشد. آیا فکر می‌کنید این افراد خودشان از این رفتار رنج می‌برند یا کاملاً آگاهانه عمل می‌کنند؟

راهکار:

این متن به تضاد بین رفتار و احساس واقعی اشاره دارد. در روانشناسی، «ناهماهنگی شناختی» وقتی است که افراد عملی انجام می‌دهند اما باور درونی‌شان متفاوت است. یک باور عمیق‌تر: شاید آن پسر خودش هم از این دوگانگی رنج می‌برد؛ چون گریه‌اش نشانه‌ی درگیری درونی است. سوال برای جامعه: آیا تا به حال کسی را دیده‌اید که با وجود بی‌احساسی، نقش عاشق را بازی کند؟