پشت پلکها کجای زمان ایستادهایم؟:
جالب است بدانید که در آزمایشهای محرومیت حسی، افراد پس از چند ساعت در تاریکی مطلق، حس گذر زمان را به شدت از دست میدهند و دچار توهمات زمانی میشوند. مغز ما برای درک زمان به نشانههای بصری و فضایی وابسته است؛ بینور، «حال» به یک گسترهی بیکران تبدیل میشود. آیا این همان جایی است که شعرا «جاودانگیِ لحظه» مینامند؟
راهکار:
این سوال به مرز بین فیزیک و فلسفه اشاره دارد: در تاریکی مطلق، مغز ما زمان را از طریق ریتمهای درونی (مثل ضربان قلب) میسنجد، نه محرکهای بیرونی. پس پاسخ میتواند «اینجا و اکنونِ زیسته» باشد.