دیدار پشت پلکها: شعری کوتاه برای خواب و عشق:
در مرحلهی گذار به خواب (هیپناگوژیا)، مغز تصاویر آنی و توهممانندی تولید میکند – درست پشت پلکهای بسته. این پدیده ناشی از کاهش مهار قشر پیشپیشانی و فعالشدن شبکهی حالت پیشفرض مغز است. بههمین دلیل، رؤیاها اغلب آدمهای مهم زندگی را بیواسطه حاضر میکنند. این مصرع، نقشهی نجومیِ یک ملاقات را به زیستشناسی خواب گره زده. به نظرتان اگر «دیدار» اختیاری میشد، آدمها بیشتر میخوابیدند یا از آن فرار میکردند؟
راهکار:
از منظر علوم اعصاب، پشت پلکها پردهای از فسفرها و تصاویر هیپناگوژیک است که مغز در حال گذار به خواب میسازد. شاعر اینجا «دیدار» را به همین سینمای درونی سپرده؛ گویی خواب نه فقط استراحت، که نوعی مراقبهی دیدار بیفاصله است.