تنها ماندن در سختی؛ وقتی پشت‌پناهت فقط حرف مردم است:
در روانشناسی اجتماعی، «حمایت اجتماعی ادراک‌شده» بیشتر از تعداد واقعی آدم‌ها سلامت روان را پیش‌بینی می‌کند؛ مغز تنهایی اجتماعی را با همان شبکه‌های درد فیزیکی پردازش می‌کند. به همین دلیل جمله «پشت‌ما کسی نبود» می‌تواند واقعیت بیرونی نباشد، بلکه ادراکی باشد که حرف مردم آن را تقویت کرده است. مرز میان تنهایی عینی و احساس رهاشدگی همین‌جاست.
راهکار:
این جمله را می‌شود این‌طور بازخوانی کرد: «حرف مردم» خودش نوعی سایه‌ی اجتماعی است؛ وقتی پشت‌پناه واقعی نیست، ذهن صدای دیگران را جای حمایت می‌گذارد. قدم بعدی می‌تواند تبدیل این سکوت به یک مرز روشن باشد: چه کسی واقعاً در بحران قابل تماس است؟ فهرست کوتاهی از یک یا دو نام واقعی، حتی اگر الان خالی به نظر برسد، نقطه شروع ساختن پشت‌پناه است.