قوی بودن یعنی گریههایت را با خنده تعریف کنی:
در روانشناسی، به این «خندهی محافظ» میگویند؛ پاسخی دوگانه که مغز برای تنظیم هیجانات طاقتفرسا از آن استفاده میکند. پژوهشها نشان میدهد هنگام یادآوری خاطرات تلخ با خنده، قشر پیشپیشانی فعالتر میشود تا درد را به شکلی قابل هضم ترجمه کند. این مکانیسم در ادبیات فارسی هم ریشه دارد، از خندههای تلخ خیام تا قهقههای مجانین نظامی؛ انگار خنده پلی برای عبور از ترومایی است که زبان ندارد.
راهکار:
این خندهها درواقع ترجمهی گریههایی هستند که هنوز زبانشان را گم نکردهاند؛ مثل زخمی که به جای خون، شعر میتراود.