پشت درهای بسته

تماشاچیانی پشت درهای بسته: دیر رسیدگان به بازی زندگی:

مغز انسان در حالت تردید، آمیگدال را فعال می‌کند—درست مثل وقتی که در یک بازی واقعی فشار می‌آورد. در نظریه بازی‌ها، بازیکنی که خود را تماشاگر فرض می‌کند، ناآگاهانه با همان شک و شرط‌بندی، بخشی از بازی می‌شود. پشت درهای بسته هم که باشی، سکوت تو یک استراتژی است. اگر تماشا کردن هم یک مهره است، چرا قوانینش را خودت ننویسی؟

راهکار:

شاید «تماشاچی» بودن خود یک نقش پنهان در بازی زندگی باشد. حس دیر رسیدن و حبس زدن اغلب از مقایسه با نمایش دیگران می‌آید. اگر قواعد بازی را نمی‌دانی، شرط را روی خودت ببند: هر دری که بسته به نظر می‌رسد، شاید فقط منتظر یک ضربه آهسته است.