پشت در ماندن عاشق

شعر عاشقانه پشت در؛ نه من آنم که برنجم نه تو آنی که برانی:

در روان‌شناسی، پاداش‌دهی متناوب مقاوم‌ترین رفتار را می‌سازد؛ یعنی اگر معشوق گاهی در را باز کند و گاهی نه، عاشق بیش از پاداش قطعی شرطی می‌شود. در ادبیات عرفانی هم «انتظار پشت در» دقیقاً همین مدار دوپامینی را فعال می‌کند: امیدِ نامطمئن از یقینِ وصال اعتیادآورتر است. آیا این شعر عاشقانه است یا توصیف یک چرخه تقویت ناهموار؟

راهکار:

این متن فقط التماس عاشقانه نیست؛ نقشهٔ «انتظارِ فعال» است. عاشقِ پشت در، با ثابت ماندن، معشوق را در موقعیت تصمیم‌گیرنده نگه می‌دارد و خودش را در موقعیت صادق‌ترین روایت. می‌شود خواندش به‌عنوان آینهٔ امیدی که ترک‌کردن را از معنا تهی می‌کند.