اگر جایگاهت را در قلبم میدانستی:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «فرضیهی جهان عادل» وجود دارد: ما باور داریم افراد بهاندازهی لیاقتشان پاداش یا تنبیه میشوند. بنابراین، وقتی کسی به ما آسیب میزند، ناخودآگاه منتظریم که روزی بفهمد و پشیمان شود تا جهان دوباره «عادل» به نظر برسد. اما آیا این انتظار، فقط یک مکانیسم دفاعی برای تحمل درد ماست؟
راهکار:
گاهی نوشتن یک نامهی بدون ارسال، که در آن تمام احساساتِ گفتهنشده و تصورِ «اگر او میدانست...» را خالی میکنی، میتواند بار سنگین این فکر را سبک کند.