فروش همه برای شیرکاکائو و پشمک؛ شوخی با رفقا:
در اقتصاد رفتاری به این میگویند «تخفیف هذلولی»؛ مغز برای پاداش فوری و کوچک، روابط بلندمدت را با ارزش کمتر محاسبه میکند. جالبتر اینکه میل به شیرینی فقط به طعم مربوط نیست: موشهایی که گیرندههای چشایی شیرینشان از کار افتاده بود، باز هم آب قند را به آب معمولی ترجیح دادند، چون مدار پاداش مغز مستقل از زبان شرطی میشود. پس «فروش همه برای شیرکاکائو» از نظر عصبشناسی یک معاملهی منطقی برای مغز است، نه یک شوخی محض.
راهکار:
این جمله را میتوان یک بیانیهی طنز درباره «اقتصاد لذت» خواند: ترجیح پاداش فوری بر سرمایه اجتماعی. مغز در موقعیت شوخی، همان مسیر دوپامینی را فعال میکند که هنگام انتخاب یک خوراکی شیرین در برابر یک گفتوگوی طولانی با دوستان؛ به همین دلیل است که اغراقش برای جمع خندهدار و در عین حال آشناست.