پشیمانی و حسرت

سختی رشد: هزینه‌ای بسیار کمتر از پشیمانی:

تحقیقات عصب‌شناختی نشان می‌دهد پشیمانی از دست‌دادن فرصت‌ها، مسیرهای دوپامینی مغز را به همان شدتی فعال می‌کند که درد فیزیکی. به قول کانمن، مغز ما 'تأسف' را به‌عنوان تهدیدی برای بقا پردازش می‌کند. جالب این‌جاست که دردِ رشد، موقتی است اما پشیمانی می‌تواند مزمن شود. چه می‌شد اگر پشیمانی را نه یک هیجان، که یک سیگنال برای حرکت می‌دیدید؟

راهکار:

برای تصمیم‌های مهم، قانون ۱۰-۱۰-۱۰ را به کار ببرید: از خود بپرسید این انتخاب ۱۰ دقیقه، ۱۰ ماه و ۱۰ سال بعد چه احساسی به شما می‌دهد. این تکنیک ساده پشیمانی‌های بلندمدت را به شدت کاهش می‌دهد.