پشیمانی از رفتن و حسرت دوست داشتن:
در روانشناسی، حسرت ناشی از اقدام (مثل رفتن) معمولاً شدیدتر ولی کوتاهمدتتر از حسرت ناشی از عدم اقدام (مثل عشق بینتیجه) است. مغز ما برای مقایسهٔ واقعیت با سناریوهای موازی ساخته شده؛ این همان چرخۀ معیوب «چه میشد اگر» است که تا ۷۵٪ انرژی ذهنی را میبلعد. جالب اینکه در تصویربرداریهای عصبی، درد اجتماعیِ پشیمانی دقیقاً همان بخشهایی از مغز را فعال میکند که درد فیزیکی واقعی. شما فکر میکنید کدام پشیمانی زودتر محو میشود؟
راهکار:
هر پشیمانی درواقع دو روایت موازی را مرور میکند: تو از رفتنت پشیمان میشوی چون تصور میکنی میتوانستی بمانی و خوشبخت باشی، و من از دوست داشتنت چون فکر میکنم میتوانستم بدون تو زندگی کنم. نکته اینجاست که نسخهٔ دیگر ما هیچ تضمینی برای شادی نداشت. ذهن ما با چیدن سناریوی «چه میشد اگر» فقط درصدی از یک احتمال را پررنگ میکند، نه یک واقعیت گمشده.