زندگی قبل از مرگ: فرصتی که شاید نیابیم:
مغز انسان زمان را نه با ساعت، که با تجربیات جدید اندازه میگیرد. پس از ۲۵ سالگی، کاهش ترشح دوپامین ناشی از یکنواختی، باعث میشود درک ما از گذر سالها تا ۱۰٪ سریعتر شود. یعنی 'زندگی نکردن' در واقع یک تله عصبی است: گیر افتادن در لوپ عادتهای تکراری، نه صرفاً کمبود زمان. مسئله این نیست که وقت نداریم، مسئله این است که هیچ چیز تازهای برای مغزمان نمیسازیم. آخرین باری که مسیر همیشگی برگشت به خانه را عوض کردی، کی بود؟
راهکار:
این جمله یک تلنگر است: زمانِ مناسبِ زندگی کردن، اغلب یک سراب است. در پژوهشی در دانشگاه هاروارد، مشخص شد افراد در پایان عمر، بیشتر از کارهای 'نکرده' پشیمان اند تا اشتباهاتشان. زندگی در لابهلای همان کارهای روزمرهای که به تعویق میاندازیم پنهان شده؛ شاید کافی باشد بهجای جستجوی یک 'وقتِ آزاد' بزرگ، یکی از همان کارهای کوچکِ لیست 'بعداً انجام میدهم' را همین امروز، همین الان، شروع کنی.