پشیمانی از تعلل

ناگهان دیر شدن و حسرت زمان از دست رفته:

مغز انسان زمان را بر اساس پردازش اطلاعات جدید درک می‌کند؛ وقتی روزمرگی تکرار می‌شود، مغز داده‌های کمتری ثبت می‌کند و حس می‌کند زمان تندتر گذشته. این پدیده «انقباض زمان ذهنی» نام دارد. به همین خاطر است که کودکی طولانی و پر از «اولین‌ها» حس می‌شد، اما میانسالی مثل برق می‌گذرد. پس «دیر شدن» شاید نه به خاطر زمان واقعی، که به خاطر کدر شدن لنز تجربه‌های تازه باشد. اگر هر روز را با یک تجربه جدید پر کنید، آیا باز هم ناگهان دیر می‌شود؟

راهکار:

این احساس «ناگهان دیر شدن» اغلب حاصل تمرکز بر نداشته‌هاست، نه زمان واقعی. شاید همین لحظه که مشغول خواندن این مطلب هستید، فرصتی ناب باشد برای انجام کاری که رهایش کرده‌اید. به جای احساس حسرت، فقط یک قدم بردارید: یک پیام به دوست قدیمی، یک پاراگراف از کتاب نیمه‌تمام، یک نفس عمیق. «دیر» هرگز مطلق نیست، بلکه تنها زمانیست که دیگر حرکت نکنی.