پشیمانی از شوخی

وقتی «دوستت دارم» را شوخی گرفتم و واقعیت دیر فهمیده شد:

فروید طنز را بلندمرتبه‌ترین مکانیزم دفاعی مغز می‌دانست؛ جایی که امیال سرکوب‌شده مثل عشق از پشت نقاب خنده بیرون می‌زنند. پس «دوستت دارمِ شوخی» دقیقاً همان جایی است که مغز آن‌قدر ترس را کم می‌کند تا حقیقت بتواند امن بیرون بیاید. آیا واقعاً آن حرف را شوخی گفتیم یا شوخی را بهانه‌ای برای نگفتنش کردیم؟

راهکار:

شاید شوخی فقط پوششی بوده برای ترس از یک «نه» شنیدن؛ این متن می‌تواند از زاویه‌ای دیگر خوانده شود: گاهی جدی‌ترین حرف‌ها را آن‌قدر شوخی می‌گوییم تا خودمان هم باور نکنیم رهایمان کرده‌اند.