پشیمانی از پل پشت سر

پشیمانی از پل‌های خراب شده و دیر شدن جبران:

واقعیت اعصاب‌شناختی: وقتی پلی رو خراب می‌کنی، مغزت دوپامین تخریب رو ترشح می‌کنه و بعداً برای جبران، هزینه رو سه برابر بزرگ‌تر از واقعیت می‌بینه. نتیجه‌اش همین «گونی گونی سیمان» آوردن وقتی دیگه دیره. سؤال تلخ: چرا همیشه تخریب راحت‌تر از پیش‌بینی پشیمانیه؟

راهکار:

شاید بهتر باشه به‌جای وصله کردن پل‌های قدیمی، روی ساختن پل‌های جدید با افرادی که هنوز در زندگیت هستی تمرکز کنی. هر پل سوخته‌ای می‌تونه پلی برای آینده باشه، نه زنجیری به گذشته.