پشیمانی از وقت تلف شده برای آدمهای اشتباه:
مغز انسان پشیمانی از زمان تلف شده را شبیه به درد فیزیکی پردازش میکند. مطالعات عصبشناسی نشان داده که همین حس، مدارهای «پاداش» را فعال میکند تا از تکرار اشتباه جلوگیری کند. جالب اینجاست که این پشیمانی در واقع مکانیسم بقای تصمیمگیری عاقلانهتری است. سوالی که پیش میآید: اگر اشتباه نکنیم، اصلاً میتوانیم آدمهای درست را تشخیص دهیم؟
راهکار:
این پشیمانی در واقع نشانهی رشد توست: اگر زمان را برای شناخت آدمهای اشتباه صرف نمیکردی، امروز نمیفهمیدی که چه کسانی ارزشمندند. خودت را ببخش، چون هر ثانیهای که «تلف» به نظر میرسد، درسی بوده که مسیرت را عوض کرده.