پشیمانی از وداع

آخرین دیدار ناآگاهانه؛ تلخ‌ترین خاطره:

پدیده‌ای به نام «سوگیری بازنگری» در روانشناسی می‌گوید: ذهن ما وقایع گذشته را با اطلاعات امروز دوباره تفسیر می‌کند. یعنی تلخی خاطره‌ات شاید از ناتوانی مغز در پیش‌بینی آینده است، نه از خود آن لحظه. جالب است که طبق نظریه «اوج-پایان»، انسان فقط نقاط اوج و پایان تجربیات را به خاطر می‌سپارد؛ پس احتمالاً این آخرین دیدار برای همیشه در ذهنت نماد تمام جدایی‌ها خواهد شد. سوال اینجاست: اگر می‌دانستی آن دیدار آخر است، چه می‌کردی؟

راهکار:

شاید تلخی این خاطره نه از خود آخرین دیدار، که از ناآگاهی ماست. اگر بتوانیم هر ملاقات را طوری زندگی کنیم که گویی آخرین است، آنگاه خاطرات شیرین‌تر می‌شوند، حتی اگر واقعاً آخرین باشد. این نگاه می‌تواند از بار سنگین پشیمانی بکاهد.