پشیمانی از قدر ندانستن

خاک قدر بارون رو می‌دونه، ولی دیگه دیره!:

مغز انسان برای بقا ساخته شده، نه برای شادی؛ به همین دلیل تهدید و فقدان را قبل از نعمت پردازش می‌کند. در روان‌شناسی به این «سوگیری منفی» می‌گویند: از دست دادنِ یک چیز حدود دو برابرِ به دست آوردنِ همان چیز احساسِ اثر دارد. یعنی خاک در فراق باران، ارزشش را واقعی‌تر از روزهای بارندگی می‌فهمد. ابرهایی که پیش چشم بودند، فقط در آسمانِ خالی معنا می‌شوند. آیا می‌شود این خطای پردازش مغز را دور زد؟

راهکار:

یک خوانش دیگر: بارانِ همیشگی هم خسته می‌شود؛ عشق یک منبع نامحدود نیست. خاک قدر باران را همان لحظه‌ای می‌فهمد که باران تصمیم می‌گیرد برای خودش ببارد.