پشیمانی از دست دادن آدم خوب

پشیمانی از دست دادن آدم درست؛ حسرتی که تا ابد می‌ماند:

در روانشناسی، پشیمانیِ نکردن‌ها از پشیمانیِ کردن‌ها ماندگارتر است. مغز برای گزینه‌های ازدست‌رفته مدام شبیه‌سازی می‌سازد و «کار ناتمام» را باز نگه می‌دارد؛ به همین دلیل هر یادآوری کوچک، حسرت را تازه می‌کند. از منظر اقتصاد رفتاری، این هزینهٔ فرصت نامرئی است، ولی تا ابد بهرهٔ روانی می‌سازد. آدمِ جلوی چشم وقتی تلاش نبینیم، در ذهن به نسخه‌ای کامل تبدیل می‌شود.

راهکار:

این فکت را می‌شود برعکس خواند: آدمِ درست برای تو کسی است که برایش تلاش کنی. پس حسرتِ تا ابد، بهای خودشناسی است؛ چون نسخهٔ خیالیِ از دست رفته همیشه بی‌نقص‌تر از واقعیتِ کنار توست.