پشیمانی از آرزوهای محقق شده

مراقب آرزوهایت باش؛ تله عاطفی خواستن و رسیدن:

مغز ما بین خواستن و به دست آوردن تفاوت می‌گذارد: دوپامین در مسیر خواستن اوج می‌گیرد نه در لحظه رسیدن. رسیدن به آرزو اغلب پادزهر ولع است، نه خود شادی. جالب اینکه طبق پژوهش‌ها، بزرگترین حسرت‌های آدمی نه از آرزوهای محقق‌نشده، که از آرزوهای محقق‌شده‌ای است که تصورشان با واقعیت یکی نبود. این تله پیش‌بینی عاطفی است. تو هم تجربه‌ای داری؟

راهکار:

آرزوها نقشه گنج ذهن‌اند، اما خود گنج نیستند. شاید جذاب‌ترین بخش، خواستن باشد نه رسیدن؛ چون دوپامین در مسیر آزاد می‌شود نه مقصد. دفعه بعد به جای آرزوی قطعی، یک «آزمایش ذهنی» تعریف کن: اگر این آرزو برآورده شود، آدمی که می‌شوم را دوست دارم؟