من دیوونه چه میدونستم؛ خوابی که زندگی برایمان دیده است:
مغز ما پیشبینی ضعیفی از آینده دارد: در روانشناسی به آن «خطای پیشبینی عاطفی» میگویند. مطالعات نشان میدهد انسانها به طور سیستماتیک شدت و مدت شادی یا غم رویدادهای آینده را اشتباه تخمین میزنند. عجیبتر این که حتی وقتی میدانیم پیشبینیمان غلط است، باز هم فریب میخوریم. این یعنی همان «خوابی که زندگی دیده» در مغز ما هم مانند یک رویای اشتباهی پیشبینی شده است.
راهکار:
شاید این «خوابی که زندگی دیده» همان برخورد انتظارات با واقعیت باشد. مغز ما قصه میبافد، اما جهان قصهگو نیست. رهایی در رها کردن فیلمنامهای است که برای زندگی نوشتهایم.