دلتنگی برای امام زمان و پریشانی جهان:
آیا میدانستید که در روانشناسی به حس «دلتنگی برای یک غایب آرمانی» «برانگیختگی اسکاتولوژیک» میگویند؟ جوامعی که چنین انتظاری دارند، معمولاً همبستگی اجتماعی و مقاومت فرهنگی بالاتری نشان میدهند. جالب اینکه این حالت حتی هورمون اکسیتوسین را افزایش میدهد—همان هورمونی که در دلتنگی برای عزیزان ترشح میشود. آیا این پریشانی جمعی را میتوان به نیرویی برای سازندگی تبدیل کرد؟
راهکار:
این حس عمیق نشاندهندهٔ «انتظار فعال» است؛ همان حالتی که در روایات به عنوان محبوبترین عبادت معرفی شده. میتوانی این دلتنگی را با روزی یک دقیقه تفکر در مورد جهانی که با ظهور آرام میگیرد، به امید عملگرا تبدیل کنی.