پرسه زدن نفرت

نفرت در رگام؛ پرسه‌ای که خاموش نمی‌شود:

مغز نفرت را مثل درد جسمی پردازش می‌کند: قشر کمربندی قدامی و اینسولا در هر دو فعال می‌شوند. تماشای رنج دشمن هم مدار پاداش را روشن می‌کند؛ پارادوکس نفرت این است: هم می‌سوزاند، هم لحظه‌ای تسکین می‌دهد. چه چیزی این مدار را خاموش می‌کند؟

راهکار:

نفرت وقتی در رگ‌ها پرسه می‌زند، اغلب زخمِ کهنه‌ای است که جای حرف‌های نگفته، به بدن سپرده شده؛ رگ فقط مسیر نیست، آرشیوِ خشم‌های بی‌شنونده است.