هر پرنسسی نیاز به فرشته داره؛ عاشقانه و شیطون:
در اسطورههای بینالنهرین، موجودات بالدار اولیه پیامآور بودند نه محافظ؛ «فرشتهی نگهبان» حدود قرن چهارم میلادی وارد مسیحیت شد و بعداً به شکل عاشقانهی مدرن درآمد. روانشناسی هم میگوید مغز آدمی در روابط وابسته، الگوی «نجاتدهنده/نجاتشونده» را فعال میکند و دوپامین بیشتری ترشح میشود. شاید همیشه به کسی نیاز داریم که بالهایش را جای خالی خودمان پر کند. کی گفته فرشته فقط یکطرفه میآید؟
راهکار:
نکتهی جذاب این است که در قصهها، پرنسسها معمولاً منتظر نجاتدهنده هستند؛ اما نسخهی مدرنش این است که هر کسی میتواند هم پرنسس باشد هم فرشته. پرسیدن «فرشتهات بال دارد یا فقط ادای بال درمیآورد؟» گفتگو را به سمت بازیگوشی میبرد و همان حس شوخطبعی متن را کامل میکند.