تستوسترون خریدنی نیست؛ کنایه به پرنسسهای ناناز:
تستوسترون در اقتصاد زیستی یک «سیگنال هزینهبر» است: بدن فقط وقتی آن را بالا نگه میدارد که مرد در رقابت واقعی برنده شود یا از جایگاه اجتماعی دفاع کند. به همین دلیل نمیشود آن را مثل کالا خرید؛ حتی تزریق تستوسترون بدون رقابت، مدار عصبی پاداش را فعال نمیکند. در جوامع انسانی، نشان دادن توانایی حل مسئله و تحمل فشار معادل همان نبرد قلمرو در نخستیهاست. حالا شبکه اجتماعی جایگاه را شبیهسازی میکند یا توهمش را؟
راهکار:
این جمله را میشود یک نسخه کنایهآمیز از «هزینهبر بودن جذابیت» خواند: جذابیت نه با خرید مستقیم، بلکه با دیده شدن در رقابت و ریسک ساخته میشود. شاید نسخه بعدیاش این باشد: اعتمادبهنفس هم خریدنی نیست، وگرنه فروشگاهها صف داشتند.