پرخاش در شعر

فحش دادن یا شعر گفتن؟ فلسفه خشم از نگاه چارلز بوکوفسکی:

دانشمندان عصب‌شناسی می‌گویند فحش دادن بخش «آمیگدال» مغز را فعال می‌کند و ضربان قلب را بالا می‌برد – نوعی «تسکین درد» فوری. بوکوفسکی این مکانیزم را به شگردی ادبی تبدیل کرد: نه برای توهین، برای تخلیه‌ی خشمی که شعر معمولی تاب آن را ندارد. شما فکر می‌کنید مرز بین فحش هنری و ابتذال کجاست؟

راهکار:

این جمله از بوکوفسکی یک بیانیه‌ی اعتراضی علیه نرم‌خویی اجباری است. اگر می‌خواهی همان حس خشم را در قالبی هنری منتقل کنی، می‌توانی از «طنز سیاه» یا «شعر کوتاه کوبنده» استفاده کنی تا هم تخلیه‌ی عاطفی بشود و هم جامعه‌پسندتر.