غم کربلا؛ پرچمی که روی جنازه هم رها نمیشود:
نورونهای آینهای در مغز هنگام شنیدن روایت کربلا، همان مدار درد و همدلی را فعال میکنند که گویی خودِ شنونده در آن واقعه حاضر است؛ یعنی سوگواری برای کربلا فقط فرهنگ نیست، یک مکانیزم عصبی برای همدلی جمعی است. آیا سوگوارِ حقیقی کسی است که این درد را تا سطح نورونی لمس کند؟
راهکار:
این شعر، غم شخصی را به یک آرمان بزرگ پیوند میزند؛ برای مخاطب میتوان همین ایده را گسترش داد که چرا آدمها حاضرند پرچم یک باور را همراه تابوتشان ببینند و چه مفهومی از فداکاری و هویت در این تصویر نهفته است.