پراکندگی

شعر کوتاه: شبیه قاصدک‌های رها در دشت می‌دانم:

دانه‌های قاصدک با چترهای ابریشمی‌شان می‌توانند تا ۱۵۰ کیلومتر با باد سفر کنند و این پراکندگی عظیم، رمز بقای آنهاست. شاعر خود را دقیقاً مثل چنین قاصدکی می‌بیند که بادِ لبان یار، دودمانش را تا سرزمین‌های بی‌انتها پخش خواهد کرد. پراکندگی؛ آغازی برای هزار پایان متفاوت. جامعهٔ تاو: اگر دودمانت را به باد بسپری، در چند خاک جدید ریشه خواهی دواند؟

راهکار:

اگر این تصویر برایت الهام‌بخش است، شعر را با زاویه‌ای تازه ادامه بده: چه می‌شود اگر دانه‌های پراکندهٔ این دودمان، هر یک در خاکی تازه جوانه بزند و تو را در قلمروهایی ناشناخته بازآفریند؟ پراکندگی همیشه ویرانی نیست.