چرا بعضی حادثه‌ها آدم را صد سال پیر می‌کنند؟:
پیری ناگهانی بعد از یک حادثه فقط یک حس شاعرانه نیست؛ استرس حاد، کورتیزول را بالا می‌برد و روی تلومرها اثر می‌گذارد؛ یعنی سلول‌ها واقعاً می‌توانند زودتر پیر شوند. مغز هم خاطره هیجانی را با وضوحی شبیه فیلم ثبت می‌کند و هر بار مرورش، زمان ذهنی را سنگین‌تر می‌کند. نکته عجیب‌تر این‌که گاهی همان ضربه، مدار عصبی تازه‌ای می‌سازد و به قول روان‌شناس‌ها رشد پس از سانحه رخ می‌دهد. آیا پیری از خود حادثه است یا از روایتِ مدام تو از آن؟
راهکار:
این جمله را میشود برعکس هم خواند: همان‌قدر که یک حادثه می‌تواند آدم را صد سال پیر کند، یک انتخاب تازه یا یک تغییر ناگهانی هم می‌تواند او را به‌طرز عجیبی جوان‌تر کند؛ پیری این‌جا بیشتر از جنس گذر زمان نیست، از جنس فشرده‌شدن تجربه است.