دوست واقعی کسی است که تا پیری با تو میماند:
تحقیقات روانشناسی اجتماعی نشون میده که دوستیهای پایدار معمولاً بر اساس «همتکاملی عاطفی» شکل میگیرن: یعنی هر دو نفر در طول زمان با هم رشد میکنن و تطبیق پیدا میکنن. برعکس، دوستیهای مبتنی بر شرایط موقتی (مثل همکلاسی یا هممحلهای بودن) به راحتی با تغییر شرایط از بین میرن. پس رفیقی که «باهات پیر بشه» یعنی کسی که همتکاملی رو پذیرفته. تا حالا شده برای دوستی که در حال دور شدنهست، این معیار رو بررسی کنی؟
راهکار:
این جمله، یک تصویر عاطفی قوی از وفاداری میسازه. میتونی ازش به عنوان معیار برای ارزشگذاری دوستیهات استفاده کنی: کدوم رفیق حاضر هست نه فقط تو لحظههای خوب، بلکه توی سالهای پیری و تغییرات زندگی کنارت باشه؟