پیر شدن با حسرت آرزوهای نرسیده:
مغز انسان طوری سیمکشی شده که لذت واقعی را نه از «رسیدن» که از «دنبال کردن» هدف دریافت میکند. به این پدیده «سقوط در خط پایان» میگویند. دوپامین در مسیر تعقیب آرزوها اوج میگیرد، اما لحظهٔ فتح قله ناگهان افت میکند. جالب اینکه حسرتِ نرسیدن هم دقیقاً همین سیستم پاداش را قلقلک میدهد و ما را در یک لوپ بیپایان نگه میدارد. اگر رسیدن شیرین نیست، چرا حسرتش اینقدر فریبنده است؟
راهکار:
پیر شدن در حسرت یعنی شعلهای خاموشنشدنی درونت روشن بوده. شاید نرسیدن به آرزوها هم نوعی رسیدن باشد؛ چون مسیر را با تمام وجود زیستهای. حسرت، گواه زنده بودنِ رؤیاهایت است.